Entre versos e poesia: a trajetória artística de Priscila Medeiros
- coletivof8noite
- 18 de dez. de 2025
- 5 min de leitura

No sertão do Cariri paraibano, onde o vento sopra histórias e a terra germina versos, nasceu Aila Priscila Paulino Medeiros, em 5 de fevereiro de 1990, na cidade de Gurjão. Filha de Maria de Fátima e Percilio Medeiros, conhecido como Tuta, foi embalada desde cedo por rezas e cantigas herdadas da voz suave e marcante de sua avó, Dona Zefa de Nobilino (in memória); memória viva que ainda hoje ressoa em cada palavra que Priscila escreve.
Criada entre raízes profundas e afetos simples, cresceu em um lar onde a tradição nordestina não era apenas lembrança, mas parte do cotidiano; nas festas, nas conversas de calçada, no cheiro do milho assado e no compasso da sanfona. Foi nesse cenário que ela começou a tecer sua ligação com a arte; primeiro com o ouvir atento, depois com o escrever cuidadoso.

Autodativa no violão, Priscila descobriu que a música era extensão de sua alma; em cada acorde, encontrava espaço para transformar vivências em canções, dores em cura, lembranças em versos. A fé também moldou sua relação com a música. Desde os 12 anos, quando começou a tocar pandeirola nas missas, Priscila já sentia o chamado que a faria ecoar sua voz entre as paredes sagradas da igreja. Com 14 para 15 anos, passou a cantar salmos e ali, entre harmonias suaves e palavras litúrgicas, foi descobrindo a força que sua voz tinha de tocar as almas.
Nesse caminho de descoberta e entrega, uma figura foi essencial: Dona Maria Auxiliadora (in memória) “Maria me ensinou melodias de salmos do Ofício Divino, me ensinou a ler respeitando ponto e vírgula. A ter uma boa dicção”, recorda Priscila com carinho. Dona Maria lhe emprestava a liturgia para que ela pudesse levar para casa, ensaiar a leitura e, depois, retornar para ler, sob o olhar atento e generoso de quem sabia reconhecer e lapidar talentos. Essa troca se tornou um pilar na formação de Priscila, não só como musicista, mas como alguém que vive a liturgia com o coração. Em 28 de março de 2012, uniu-se ao Ministério São Sebastião, onde começou a tocar violão e, mais tarde, assumiu a coordenação com amor e dedicação. Há mais de oito anos à frente do grupo, sua presença é guia e consolo, fazendo da música uma ponte entre o divino e o coração de quem escuta.

A poesia não tardou a chegar, ela abraçou como quem reencontra uma parte de si. Inspirada por nomes como Patativa do Assaré, Pinto do Monteiro e Vinícius de Moraes, aprendeu a brincar com as palavras com a mesma liberdade de quem brinca na rua ao cair da tarde.
Aos 15 anos, escreveu seu primeiro soneto, inspirado em Vinícius de Moraes; e não parou mais. Por incentivo de amigos, passou a escrever para a quadrilha junina de seu município; missão que já desempenha há oito anos com dedicação e afeto. Essas experiências afiaram sua rima e sua métrica; abrindo caminho para a criação de cordéis que se tornaram verdadeiros retratos do sertão. Um deles, "O retorno de Lampião para o Sertão", nasceu como peça teatral, mas ganhou força própria nas mãos de Priscila, que o transformou em arte viva e pulsante.
Sua trajetória profissional é guiada pela sensibilidade de quem cuida do outro. Formada em Nutrição, atua na área de diversas formas, seja ela particular ou em clínicas, Priscila também é agente de Vigilância sanitária do município. Durante a pandemia, esteve atuando na linha de frente, enfrentando os desafios diários com coragem e empatia.

Ainda durante a pandemia, Priscila participou de um livro coletivo. Intitulado de “versosterapia” esta experiência, ela relembra “Essa foi uma oportunidade muito especial que se passou na pandemia. Estava um tempo ocioso. E que, pra mim, realmente foi uma terapia. Porque eu pude ter o espaço pra conseguir enviar algumas poesias e sair nesse livro. O livro tinha justamente a intenção de vir como uma terapia, através dos versos, naquele momento tão difícil que o povo passava, que era a pandemia.”
Apaixonada também pela música popular nordestina, carrega em seu repertório referências como Elba Ramalho, Zé Ramalho e Chico César; entre muitos outros artistas que traduzem o espírito da terra.
Sua escrita não nasceu nos bancos das universidades, mas no terreiro da vida; entre conversas de quintal e memórias partilhadas ao pé do fogão. Carrega o brilho da palavra viva; aquela que se aprende escutando os mais velhos, observando o mundo e sentindo o pulsar da terra. Sua literatura é instintiva, enraizada e afetuosa; um saber que brota da experiência e floresce na alma.

Priscila acredita, com esperança serena, que o espaço para a mulher no cordel vem crescendo; cita com entusiasmo o projeto "Cordel das Rosas", feito só por mulheres, e vê na sala de aula um território fértil para a literatura popular continuar florescendo.
Hoje, cultiva um livro em silêncio; ainda sem título, sem data de publicação, mas cheio de sentimento. Vai escrevendo aos poucos, quando a inspiração sopra; como o vento que chega sem avisar no cariri. Um projeto que carrega no tempo da alma, e não do relógio ou do prazo do calendário. Deseja ser lembrada não como alguém que buscou a fama, mas como quem, com doçura e verdade, inspirou outras pessoas a escrever, cantar, e sonhar.

Guarda como lembrança afetiva as festas de sua rua; o Carnaval e o São João, quando sua mãe e avó se juntavam para formar o bloco, e a quadrilha; que até hoje, mais de vinte anos depois, continua viva e dançante. Essa memória, ela diz, é uma das maiores alegrias que carrega no peito.
Para quem sonha em seguir a trilha da poesia popular ou do cordel, ela deixa uma mensagem simples e poderosa: “Busque sua essência; é nela que mora a força da inspiração. E nunca desista dos seus sonhos, mesmo diante das dificuldades; a poesia nasce quando a gente acredita que pode transformar sentimento em palavra, memória em eternidade.”

Priscila Medeiros e, a sim, uma ponte delicada entre passado e presente; seu trabalho é semente lançada na terra da cultura, onde as raízes são profundas e os frutos, poesia.
Expediente
Fotografia: Leandro Felix
Redação: Leandro Felix
Entrevistador : Leandro Felix
Produção : Leandro Felix
Revisão: Leandro Felix
Monitoria : Bianca Dantas e Cecília Sales
Supervisão editorial: Rostand Melo e Ada Guedes
Agradecimento: A Fátima a mulher que trouxe Priscila ao mundo, por preservar tão bem a memória de Dona Zefa, e nos disponibilizado o cenário da Casa de taipa.


























LC88 mình thấy dạo này nhiều người nhắc nên cũng ghé thử cho biết, kiểu lướt nhanh chứ không ngồi lâu. Vào cái là thấy họ làm phần giới thiệu khá gọn, không bị nhồi chữ quá mức nên đọc đỡ mệt. Mình chỉ chú ý mấy đoạn nói về quá trình phát triển gần 1 thập kỷ với cách họ nhấn mạnh vận hành theo chuẩn châu Âu, đọc lướt cũng hiểu họ muốn truyền tải gì. Cách trình bày nhìn sạch sẽ, các đoạn được chia khối nên kéo xuống không bị rối mắt. Thanh điều hướng cũng dễ thấy, bấm qua lại mấy bài giới thiệu khá trơn tru. Mình thích nhất là mục “Giấy phép hoạt…
https://de88.com.mx/ mình ghé thử cho biết thôi, kiểu bấm vào xem giao diện ra sao chứ không có mục tiêu gì rõ ràng. Vừa load lên là thấy đúng vibe WordPress đơn giản, nhìn nhẹ mắt và dễ định hướng, không bị rối. Mình lướt vài giây là nhận ra ngay phần bài đăng đầu tiên kiểu “Welcome to WordPress…” đọc qua là hiểu đây là post mẫu, có thể sửa hoặc xóa. Trang không màu mè nên cảm giác thân thiện, giống mấy blog mới dựng xong để test bố cục. Ở cạnh bên cũng có mấy khối thông tin đặt gọn gàng, nhìn vào là biết chỗ nào để xem nhanh. Sidebar để “Recent Posts” và “Recent Comments”…
KJC mình thấy bị nhắc hoài trong mấy group giải trí trực tuyến nên cũng bấm vào xem thử cho biết. Vào trang không bị rối như mình tưởng, kiểu thông tin chia khối rõ nên lướt một vòng là nắm được ý chính. Mình chỉ đọc nhanh phần giới thiệu, thấy họ có nhắc chuyện đặt ra gần 20 tiêu chí về minh bạch bảo mật gì đó, nghe ít nhất cũng có “khung” để người ta dựa vào chứ không nói cho vui. Mấy đoạn chữ không dài lê thê, tiêu đề nổi bật nên đọc kiểu lướt vẫn hiểu. Nói chung cảm giác trang làm gọn gàng, kéo xuống tới phần “cột mốc phát triển” là thấy…
https://xembong24h.live/ hôm trước mình thấy bạn bè share nên bấm vào coi thử cho biết chứ cũng không phải kiểu canh trận liên tục. Vào cái là thấy giao diện khá sáng sủa, bố cục chia theo từng khối nên lướt xuống không bị loạn mắt. Mình hay coi trên điện thoại nên để ý mấy chỗ dễ dùng, kiểu không phải bấm qua lại nhiều mới thấy thông tin. Có cái tiện là phần cập nhật lịch/trận đang diễn ra nhìn lướt qua là nắm được, đỡ mất công tìm. Nói chung mở lên xem nhanh lúc rảnh khá ổn, không bị nặng máy hay giật lag gì. Menu nằm chỗ dễ thấy và các khung nội dung Full…
A os Santos pedir inspiração para que pudesse inscrever, contar de uma vida de cultura e literatura popular, essa história irá encantar todos vocês.